(1909) Cantarinos

Cantarinos, cantarinos,
cantarinos de mió tierra.
Válgame el Señor San Pedro,
La bendita Madalena,
La casa del Señor Cura,
El Trévol, La Paxariega,
La Praviana dulzayona,
La Paxarina melguera,
Tengo de subir al puerto,
y otros mil que la mió aldea
alegren, cuando una moza
cantándolos gayaspera
val pal sallu o pa la fonte.
o cuando un mozu los suelta
metanes na romería
antes d' empezar la griesca,
como asonsañáis la vida
del rincón de mió querencia,
dest' Asturies de les xanes,
dest' Asturies de la güestia,
dest' Asturies que' en so senu
paez que metíu alcuentra
el cariñu d' una madre
cancallosina y per buena.
Sí, cantarinos dacuandu
como 'l amor d' una neña
sois un suspiru que esnala
y que amorosín se alexa
más seliquín entobía
que va esnalando la ñebla.
Otres veces el so són
bien paez que se asemeya
al gorgoliar de les fuentes,
al ruxir de l' arboreda,
al platigar de les xanes,
al riudu que fai la fueya
cuando seca y engurriada
soplu del aire la lleva.
Háilos también que son rises,
háilos que lloren l' ausencia,
háilos que cunten históries,
háilos que falen de guerra
y que apetez ai oílos
agarrar una cibiella
y soltar un ixuxú
pa que s' entame quimera.
Dalgunu tien semeyanza
al cantar de la carreta,
y utros paez que salieron
de les flores de la vega
y que arrecienden a roses,
a lloreu y mariselva.
Cualquier cantar de mió Asturies
fai que a la mollera venga
recuerdu de la Santina
qu' en Covadonga se añera,
de los picos y montañes,
de los praínos de seda,
de les vegues de maízos,
del regatu que les riega,
de pumaraes y gaiteros,
del horru, de la panera,
del llagar, la Danza prima,
les vaques, de la bolera,
de los figos miguelinos,
de la cuayada, manteca,
lleche, boroña, castañes,
y cuanto bono s' alcuentra
en esta tierra en que Dios
dexxó toda la guapeza,
daqué apagaduca acasu
por un xironcín de ñebla.